De laatste tijd hebben we daarnaast ook flink wat energie gestoken in het zoeken van een hoofdsponsor voor ons team. We zijn dan ook erg blij dat we hier en nu kunnen aankondigen dat we een zeer geschikte partner hebben gevonden, te weten TCK-Sports. Nu  zal dat de meesten van jullie niet zoveel zeggen, maar de merken Lowa, Deuter, Uvex, Ortlieb, Leki, X-Socks en het hagelnieuwe merk op de Nederlandse buitensportmarkt X-Bionic doen dat waarschijnlijk wel. TCK is de Nederlandse importeur van deze merken en zal ons voorzien van kleding, schoenen, stokken, rugzakken, kaarthoezen en wat we verder aan materialen voor Adventure Races nodig hebben. Kortom: helemaal geweldig!!

Dit betekent wel dat de naam Team Fit van de startlijsten en uitslagen zal verdwijnen en dat we onder onze nieuwe naam: “X-Bionic AR Team” zullen gaan opereren. Dit betekent ook dat deze weblog vanaf heden geen updates meer zal krijgen. Maar, niet getreurd, je kun al onze Adventure Race, IJsklim, Survivalrun en trainingsverhalen kunnen lezen op onze spiksplinternieuwe website: www.teamxbionic.nl.

Kortom, als de wiede-weerga daarheen en vergeet niet je bookmarks, rss-feeds en favorites aan te passen.

Foto’s: René Schraa

Aan mijn omgeving is het maar niet uit te leggen, het verschil tussen Adventure racen en Survivalruns. Dat je voor het eerste 30 uur in touw bent om een 250km af te leggen op eigen navigatie, terwijl je met Survivallen in 3 uur hooguit een tiende van die afstand aflegt, zonder mechanische hulpmiddelen via een belint parcours, blijft niet hangen. Wél dat je van allebei stinkend smerig wordt en vol krassen en butsen op kantoor verschijnt met een onfatsoenlijk tevreden grijns op je gezicht.

In het Adventureracen wordt in zo kort mogelijke tijd een zo groot mogelijke afstand afgelegd, in het Survivallen gaat het erom zo snel mogelijk een parcours met een zestigtal hindernissen af te leggen (veredelde stormbaan).
Een Adventurerace wil ik winnen, bij een Survival is meedoen voldoende, enige doel is behoud van armbandje (die afgenomen wordt als je faalt op een hindernis). Survival beleef ik als superleuke training voor het (alpiene-) klimmen. Spelenderwijs pak je conditie en duurkracht terwijl je de grootste lol hebt.

Afgelopen Zondag vond de Survival van Gendringen plaats. Dat is een klassieker waar ik op één of andere wijze een zwak voor heb. Die mag ik gewoon niet missen. Voor de eerste maal loop ik deze nu als TSCer (wedstrijdloper lange run), samen met Ries, Timo en Janco van de club. Lisette en Eric doen de korte run. Meestal is het weer hier de dominante factor. Storm, regen, hagel of een combinatie van alles. Ditmaal leek het de kou te gaan worden. In de achterhoek had het 10 graden gevroren, zo hoorden Janco en ik op de autoradio. Er stond ijs op de sloten, terwijl het parcours veel doorwadingen bevat.
Dat ik mij vergist had in de reisplanning en we een kwartiertje voor tijd aankwamen, droeg niet bij aan een goede voorbereiding. Voor alle zekerheid sopte ik mij van top tot teen in een dikke laag vaseline en trok een dubbele laag kleding aan. Tijd om op te warmen was er niet. Snel het rode startshirt en armbandje opgehaald en naar de start. Nog even mams, paps en hond Lucky dag gezegd, die volgens goede traditie in Gendringen altijd trouw het lijden van hun zoon komen aanschouwen. Hun aanwezigheid, ondanks de kou en dat paps juist zijn 80^e partijtje heeft gevierd, geeft voor mij precies de doorslag om de twijfels te verruilen door goede moed.

Snel wat groetjes en grapjes in het startvak en dan worden we afgeschoten. Ik hoor mams “Zet ‘m op!” en zet mijn beste beentje voor. Samen met Janco duikel ik voorop over de eerste hindernisjes. We pakken een stammetje op en mogen die al vrij snel weer neergooien. We rennen het dorp uit en er volgen meer swings (verticale touwklim), apenhangetjes (horizontale touwklim) en netjes. Ik weiger mijn eerste indrukken toe te laten: ‘stelt allemaal niet zo veel voor dit keer’. Ik heb het parcourskaartje gezien en weet wat er nog komt.
Intussen begint het zweet van mijn voorhoofd te gutsen, waar blijft de kou, die doorwadingen. Voorlopig loop ik warm in de volle zon. In het veld na het Engbergse bos moet ik echt tempo terugnemen, ik kan mijn warmte niet meer kwijt. De eerste achtervolger schiet al voorbij en ook Timo loopt ineens voor mij. Ik verlang naar de doorwadingen. Bij de vroegere plaats van de zandzakken-loop, thank god dat blijft ons ditmaal bespaard, overweeg ik een afstekertje door een sloot om de benen te koelen.
Maar ik zie de kajaks al liggen, dat belooft betere afkoeling. En een verrassing, daar herken ik René Schraa, de trouwe fotograaf bij de Adventureraces. Hij weet een modderige omhelzing te voorkomen door stoicijns zijn teletoeter tussen ons in te houden. En nog een bekende, Herbert Luimes, deelt de kajaks uit. Wat een feest der herkenning.

Het is een dwangneurose, als kajaks bovenaan een dijk liggen, moét ik een Himalayastart maken. Met gevolg dat de boeg zich ver onder water boort en er een Tsunami de kuip binnen golft. Eindelijk afkoeling. En ik kan het niet laten, kajakken is spelen, als op een slalombaan parkeer ik de linker boord tegen de keerboei, zet links een hoge steun in en geef rechts 2 krachtige slagen bij en ik ben eromheen. Voor ik het weet ben ik alweer aan het lopen.

Het parcours laat nu zijn ware gezicht zien. Lange loopstukken worden afgewisseld met geclusterde straatjes van hindernissen. Een parcours naar mijn hart. Nieuwsgierigheid is mijn drijfveer. Steeds ben ik benieuwd wat de volgende fantasievol geprepareerde hindernis gaat brengen. En als klimmer weet je de rustpunten daarin goed te vinden en te benutten. Een nadeel is dat de klimmer wellicht teveel geniet van een klim en te weinig vaart maakt..
Alleen hitte is al snel niet meer te harden, straks moet ik op een vriesdag opgeven vanwege warmte stuwing.

Maar dan volgt meer afkoeling dan mij lief is. Een doorwading. Tot de borst erin. Ik merk algauw dat ik een lichaamsdeel heb gemist met insmeren. “Auw, mijn ballen vallen eraf!” “Die had je ook beter thuis kunnen laten..” Dat is René weer, het lijkt altijd wel of die in zijn eentje op vijf plaatsen tegelijk kan staan.

De volgende apenhangen voelen al een stuk zwaarder, omdat de handen en de beenspieren door en door koud zijn. Mijn vaart valt weg. Ik wordt gepasseerd door die-hard Rougoor himself en weet dat heelhouden nu het devies is. Echt koud wordt het dan als we een lange doorwading moeten afleggen onder een brugtunnel door. Hier kruipt de kou het bloed in en doet zijn verlammende werking. De uitklim via een net doe ik in slowmotion.
De verdere run blijft het een rare mix van warmlopen en afvriezen in de waterpassages. De temperatuurswisselingen vreten energie. En het overdadige zweten droogt mij uit. Ik snak naar een verversinspost.
Mijn blik vernauwt zich. Tweemaal loop ik verkeerd. Doe bijna de Postman’s walk verkeerdom, die verderop in het parcours op de terugweg ligt. Aardige helpers sturen mij letterlijk het bos in, waar ik wél moet zijn. En na een apenhang met balk over een meertje, waar aan het maagdelijke ijs te oordelen nog niemand gefaald heeft, de Marshall mij doorstuurt naar ‘die boerderij met dat oranje dak’, zet ik koers naar een boerderij die aan de omschrijving voldoet, zoals bijna alle boerderijen in de streek, maar kom onderweg wel erg weinig roodwit lint meer tegen, niets eigenlijk.
Uiteindelijk vind ik wel de juiste boerderij en de nabijgelegen hindernissen, de hardste in het parcours, op het achtererf van Rougoor, precies halverwege in de route. Mooie lange combi’s, afgelegd voor de keurende blikken van een aantal vriendelijke oma’s.

Buiten het erf staan een aantal containers. Daar loopt de route overheen. Ik heb een harde ontmoeting schrijlings op een tussen de bakken hangende balk en besluit dat René gelijk had, dat ik sommige onderdelen beter thuis had gelaten..
Maar nog steeds geen verversing. Terug langs de postman’s walk (indianenbrug met slap bovenkoord, over een sloot) tref ik Timo die op zijn eigen wijze verversing vindt. Met een majestueuze snoekduik duikt hij voorover het water in. Hij blijkt al zes pogingen achter de rug te hebben, gelukkig is het zeven keer scheepsrecht voor hem. Ik zoek meteen het beste touw en slaag met droog pak, terwijl ik achter mij vaag nog een aantal plonzen hoor. Aan de overkant trek ik de aandacht met mijn dolend gedrag. Een aardige mevrouw zegt mij even te wachten en haalt water voor mij, drinkwater, wel te verstaan.

Iets verderop staat een megalomane combi hindernis. Daar komt ook het parcours van de korte run erbij. Daarop krioelt er van de recreanten, herkenbaar aan de witte shirts. Er loopt een Marshall met een hand vol ingenomen gele bandjes. De moed zakt me in de schoenen. De witte shirts wijken vriendelijk voor me uiteen en ik ben sneller aan de beurt dan me lief is. In het midden ervan hangen er bogen van slap gespannen brandweerslangen. In de parallel baan naast mij klitten er zoveel deelnemers bijeen, dat een deel gewoon tot op de grond hangt en de mensen daar gretig gebruik van maken om te rusten. Uiteindelijk bereik ik wel de overkant, maar niet zonder kleerscheuren, want tijdens de apenhang, raak ik de prikkeldraad afrastering ernaast.

Niet veel verder volgt dan eindelijk de verversing. Ik drink 2 bekertjes water en 4 sportdrank. Helaas geen banaantjes of andere snaaierij. Dan had ik Janco daarvoor nog wel uitgelachen met zijn koddige buideltje met sportvoer. Wie het laatst lacht..
Toch doet alleen het drinken mij al veel goed. De rest van het parcours trekt zonder veel moeite aan mij voorbij. Ik haal zelfs nog een tweetal rode shirts in. Bij een boomklim tref ik Rob (Voshaar), tot mijn blije verbazing weer eens als deelnemer. Al hindernissen nemend babbelen we gezellig bij over aanstaande trouwpartijen e.d.
Het boogschieten is in één keer raak, mede dankzij een behulpzame Marshall, die zo’n beetje de pijl in het doel coacht. De toggle baan is een traktatie. Het spijt mij bijna als ik Gendringen in loop dat het al weer bijna opzit.

En dan volgt alweer het stammetje oppakken en even later doorhakken op het finishterrein. Opvallende dunnetjes ditmaal. En als ik mams me toe hoor juichen, geef ik het twijgje na 5 klappen al de genade slag. De eindhindernis is makkelijk maar leuk. Voor het alziende oog van de alomtegenwoordige René wat slingeren aan entertouwen, verbaasd bovenlangs een net (is dat niet wat té makkelijk?) en, terwijl ik mijn naam door de Speaker hoor scanderen, zwaaien aan een lang pendeltouw als een ‘Pirate of the Caribean’ een wandnet in, eroverheen en finishen, mét bandje.
Als er iemand wel het meest blij is met mijn terugkomst, is het wel hondje Lucky, die het helemaal warm krijgt van alle heerlijke moddergeurtjes die aan mijn shirt plakken.

In Kandersteg (CH) heeft hij samen met collega/klimmaat Eric de Waard ruimschoots avontuur gevonden, verticaal langs (min- of meer) bevroren watervallen.

Eric on Ice (foto: Elwin)

De winter begon veelbelovend. Al eind November was het ijs-seizoen geopend. Maar gedurende Januari zakte het als een kaartenhuis in. Met smeltwater in de schoenen togen Eric en Elwin naar de Alpen, met het idee dat ze vanwege de warmte beter gelijk door konden rijden naar de warme rotsen aan de Mediterranée. Maar in Kandersteg bleek koning Winter zijn laatste vesting te bewaken. We geloofden onze ogen niet over hoeveel ijs er nog beklimbaar aan de wand plakte.

Kandersteg, Wald (foto: Elwin)

De condities voegden nog waarde toe aan het avontuur. Het ijs was dunner en grilliger gevormd dan normaal en daardoor kon elke gradatie met een plusje of zelfs een hele graad worden opgewaardeerd.

De klassieker ‘Pingu’ (normaal 5+) werd zodoende het hoogtepunt. Een prachtige directe lijn van 5 steile continue touwlengtes. Lang niet zo inspannend als de steilte doet vermoeden, omdat het door de open ijsstructuur sterk op een sportklimroute met grote grepen leek. Het afzekeren was daardoor juist van een hele andere orde, omdat er weinig compact ijs te vinden was voor ijsschroeven. De bovenste lengte was een stukje basis lesmateriaal voor Eric om delicaat mixt te klimmen. (be careful with that axe..)

Eric on Ice (foto: Elwin)

Elwin on Ice (foto: Eric de Waard)

In het hoger gelegen gebied Ueschinen werd nog even gespeeld met het echt steile terrein. Met ijsbijlen werden mixte rotsoverhangen bekrast. En met de ogen toegeknepen werd een WI.7 ge-toproped. Een 14 meter loshangend zwaard van Damocles. Het absolute maximaal haalbare in ijs. Dat bleek wel, met elke beweging veerde de hangende pegel mee. En met de ijsbijl mocht alleen maar gekieteld worden. Een delikate kwestie, klein beetje meer belasting, en de zaak gaat airborne. Maar zowel klimmer als stalagtiet hebben de oefening overleefd.

Ueschinen (foto: Elwin)

De laatste 2 dagen kwam het daggemiddelde vér boven nul te liggen. En aangezien ijspegels niet met superlijm aan de rotsen vasthangen, werd het tijd te verkassen. Besloten werd alvast richting huis te rijden, via Fontainebleau, s’werelds bouldermekka. De tegenstellingen met de voorbije dagen kon niet groter. Blootshuids werden de grootste rotsproblemen aangepakt. Veilig dicht bij de grond. (Alhoewel, opererend op het randje lijkt zelfs 50cm onder de zolen te hoog..)

Opgetekend uit Eric’s mond, die niet zoveel zei te hebben met boulderen: “Gaááf !!!”

Het was een geslaagde trip.

Eric vindt boulderen tóch leuk (foto: Elwin)

Elwin als vlieg (foto: Eric de Waard)

2008: het jaar waarin het voor ons op AR gebied moet gaan gebeuren. Veel wedstrijden doen, even vaak finishen, het liefst een beetje hoog, en als het kan een keertje écht hoog. Dat is het streven, en met die gedachten in het achterhoofd rijden we zaterdagochtend in Harm’s bolide veel te vroeg richting Eibergen voor de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen, de Fox Raid.

We zijn goed op tijd bij De Voshaar, zodat we ons relaxed kunnen omkleden en tijd hebben om de kaarten alvast wat te bestuderen. Ondertussen loopt het behoorlijk vol en is het een vrolijk weerzien met allerlei concullega’s die ongetwijfeld dezelfde doelstelling hebben als wij. Het belooft dus een mooie wedstrijd te worden.

Terwijl de regen gestaag valt en de modder rijkelijk de schoenen inloopt gaat de race van start. Eén teamlid moet vier kilometer lopen om de coördinaten voor de eerste paar etappes op te halen. Hier wordt de toon van de dag meteen gezet: op erg hoge snelheid gaat het over een lang, vochtig zandpad heen en terug. Van de ‘kopgroep’ van vijf die hier al onstaat zullen er uiteindelijk minstens drie teams in de top vijf eindigen.

Het intekenen gaat redelijk soepel en op de fiets verlaten we snel het Voshaar-terrein. De knijpers zijn goed te vinden, mooi weggehangen en duidelijk zichtbaar door een lintje. Zo hoort het te zijn. Een onhandige doorsteek door een zompig weiland compenseren we met een slimme afkorting langs een sloot, waardoor we als eersten bij de Berkel aankomen.

Bergop peddelen we stevig door en we weten de minieme voorsprong op onze directe achtervolgers zelfs wat te vergroten. Gegeven het feit dat die achtervolgers niet de minste goden zijn, zeker niet wat kanoën betreft, maakt een verbaasd en licht euforisch gevoel zich van ons meester. “Zou het dan ooit echt goedkomen met dat varen van ons?”

Een loopetappe volgt. Omdat we de punten al wel, maar de route ertussen nog niet ingetekend hebben moet de kaart hier even uit de hoes. De paar druppels die hierdoor op het papier komen baren ons nog niet echt zorgen. Volkomen onterecht, zo zal later blijken. Weer zijn de CP’s goed te vinden, maar een overijverige boer heeft het blijkbaar nodig geacht de knijpers die aan zijn hek hingen weg te halen. Gelukkig ligt de confetti er nog, we zijn dus wel op de juiste plek. Veel teams lopen het rondje andersom, zodat duidelijk wordt dat de race nog volop gaande is. We schatten dat onze voorsprong helaas iets is gekrompen.

Die schatting blijkt correct als we weer bij de kano’s komen. Harm en Elwin zitten vlak achter ons en zijn dus wat plaatsen naar voren gekropen tijdens het lopen. Ongetwijfeld door enkele briljante doorsteekjes. Ook Peter en Koen komen al aangerend. Vlug leggen we de boot weer in het water, dat door de aanhoudende regenval behoorlijk stroomt. Continu de snelst stromende plekken zoekend varen we de drie kilometer in recordtempo terug naar het WP.

Peter en Koen hebben daar een supersnelle wissel, dus al run-bikend zetten wij de achtervolging in. Uit m’n ooghoek zie ik nog net dat Harm en Elwin de andere kant opgaan. Die komen we dus halverwege wel weer ergens tegen. Het doorweekte terrein maakt fietsen op sommige stukken zwaarder dan lopen. Hierdoor levert een in theorie slimme afsnijding niet de beoogde tijdswinst op. Als we even later ook nog aan de verkeerde kant van een net iets te brede sloot zitten verliezen we tijdelijk de aansluiting. De volgende knijper hangt echter niet precies op de goede plek. Wij zien ‘em op tijd hangen, maar Peter en Koen gaan er eerst voorbij.

Met minder dan een minuut verschil komen we weer op het WP, waar Harm en Elwin ook al zijn. Hier krijgen we een nieuwe coördinatenlijst en moet er dus ook opnieuw ingetekend worden. Nu wordt duidelijk hoeveel kwaad een paar regendruppels aan kunnen richten: onze kaart is op z’n zachts uitgedrukt ‘vochtig’ en de pennen doen het niet op het natte papier. SH*T! Met de highlighter tekenen we zo goed als het gaat alles in en springen enigszins gefrustreerd weer op de fiets. “Hey, wat gaan jullie doen?”. “Fietsen! Hoezo?”. “Eerst een stuk kanoën!”. Ook dat nog. Bij de anderen kijken we af hoe je het best twee mountainbikes in een Canadees past en daar gaan we weer, nu in vierde positie. Een ander team had verdacht snel de run-bike etappe afgelegd, maar gaat onder een brug alsnog aan wal om punten in te tekenen. Slim bedacht. Het regent nog steeds en in de boot krijg ik het erg koud. Gelukkig is het een kort stukje varen, maar weer aan de kant kan ik het rillen niet onderdrukken. Snel een extra shirtje aan dus, al betekend dat waarschijnlijk wel dat we de aansluiting definitief verliezen.

Fietsend door de blubber weet Arnaud nog heel knap de paadjes te vinden, maar de uitgelopen inkt maakt het onderscheid tussen route en punt soms onzichtbaar. We verliezen kostbare minuten door een paar keer naar een knijper te zoeken waar er helemaal geen is. Maarten en Henk komen ons voorbij als we een verkeerde afslag nemen. Langs een paar CP’s fietsen we vervolgens gelijk op, totdat zij ineens een andere kant opgaan. Het laatste punt vinden we doordat Harm en Elwin uit een zijstraatje komen fietsen en ons zo dus de juiste richting in loodsen. Op onze kaart was van dat punt niks meer te zien. Bedankt mannen!☺

Erg in onze nopjes om het feit dat we, ondanks de natte kaart, alle punten hebben weten te vinden komen we weer bij de kano’s. Door de boot te pakken die het verst stroomopwaarts ligt weten we de achterstand op Harm en Elwin te beperken. Elwin schreeuwt hierover wat onaardigheden, maar we houden het er maar op dat hij baalt dat ‘ie zelf niet op het idee is gekomen. Peter en Koen verdwijnen inmiddels al bijna uit zicht, die halen we dus niet meer bij. De vermoeidheid begint nu toch voelbaar te worden en de fietsen verhinderen een optimale slag. We worden hard voorbijgesneld door de Fransozen van Cap Opale die vanmorgen met behoorlijke vertraging startten (ze wisten niet hoe coördinaten intekenen werkt, die schijnen in Frankrijk altijd al op de kaart te staan…) en nu aan een indrukwekkende inhaalrace bezig zijn. Respect.

Weer aan wal mogen we rechtstreeks op de fiets naar De Voshaar. Nog één keer gaat dus goed het gas er op. Op het terrein hangen diverse hindernissen klaar, waarvan we de moeilijkste het eerst willen doen. De lange apenhang over de vijver trekt helaas alle kracht uit m’n armen, zodat ik twee meter voor de knijper in het water val. Door het zuur en de kou krijg ik het niet voor elkaar weer omhoog te klimmen. Ontzettend balend en ontzettend koud zwem ik naar de kant. De volgende CP’s leveren minder problemen op, al moeten we uiteraard wel de straf-azimuts halen die volgen op het riant missen van de schietschijf. Met slechts vijf minuten tot de deadline gaat Arnaud nog eens proberen de knijper in de apenhang te halen, wat met behulp van iemand anders lukt. Ruim een minuut hebben we nog over als we de finish passeren.

Een lange warme douche doet het geleden leed en de kou vergeten. Al snel is het weer een gezellig zooitje en worden ervaringen uitgewisseld. Nadat René als dank voor al zijn fraaie foto’s door Winfried verrast is met een mooi shirt en warme jas vallen we aan op de hutspot. Een geniale maaltijd na zo’n dag!

Zoals gedacht winnen Peter en Koen de race, net voor Harm en Elwin. Maarten en Henk hebben op het Voshaar-terrein iets sneller gewerkt dan wij en eindigen vlak voor ons op de derde plek. Aangezien Peter en Koen niet meedoen aan de WERS pakt FIT AR Team in de competitie heel netjes de eerste en derde plek. Een erg geslaagde start dus, van wat hopelijk een goed seizoen gaat worden.

Zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam..
(Ritme van de regen – Rob de Nijs)

Maandag voor de wedstrijd: ik neem nog maar een versgeperste jus en extra vitamines. Spierpijn in mijn schouders, druk op mijn neus én een snotterend ventje die pap zit te eten maken me duidelijk dat er een griepvirusje de deur van huize Bartholomeus is weten binnen te dringen. Het zal toch niet doorzetten? Ik skip de laatste training op dinsdag, voel het wat beter gaan op woensdag en ben donderdag weer gewoon F.I.T.

Regen verpest een middag in maart,
tenminste dat had ze gedacht..
Maar ik heb in m’n hoofd nog wat zonlicht bewaard,
dus ik ben de laatste die lacht…
(Tranen gelachen – Guus Meeuwis)

Ik gebruik de zapper om nog maar eens naar teletekst te kijken, pagina 704. Mijn vriendin lacht schamper als ze de 80% kans op regen ziet staan. Mmm, suboptimaal… Alhoewel, deze voorspellingen doen me wel terugdenken aan de Raid Vert, nog geen jaar geleden. Het weekend met beukende wind en striemende regen heeft mooie herinneringen achtergelaten. Dit kan wel weer eens een gedenkwaardig weekend worden! Heerlijk…

Het is triest om hier te lopen in de regen…
(Diep in mijn Hart – André Hazes)

Het Voshaar terrein biedt een natte, zompige en treurige aanblik. Het is heel leuk dat ik mezelf heb wijsgemaakt dat die regen me niks gaat doen vandaag en hoogstens wat ongemak oplevert, op dit moment heb ik daar helemaal niks aan. Snel halen we de fietsen van de auto en vluchten we de warmte in voor de briefing. Even mogen we ons nog in alle droogte voorbereiden, ouwehoeren en klagen over de belabberde omstandigheden… We krijgen respijt tot 9:50u, dan moeten we buiten klaar staan…

En dan valt de regen, regen, regen, regen op je kop
regen, regen, regen,regen op je kop
regen, regen, regen,regen op je kop, Ohh jaa
regen, regen, regen, regen op je kop
(Regen – Doe Maar)

Racen in de regen is tot daar aan toe, maar als je bij de start al nat staat te worden is daar verdomd weinig lol aan te beleven. Elwin heeft een voorsprong genomen en komt drijfnat terug van zijn opwarm rondje. Bij de start moet één persoon meteen aan de slag om hardlopend de envelop met coördinaten op te halen. Elwin staat al bol van de adrenaline en mag zich dus gaan uitleven.

Ondertussen wacht ik met 39 lotgenootjes op de terugkomst van de eerste hardlopers. Zoals verwacht komt eerst Ton met zijn lange benen de hoek om gerend. Kort daarachter een hele meute, waarin ik al snel Elwins McCain-shirt ontwaar. Met de coördinaten spoed ik me naar de overdekte kano-opslag, waar ik op het gemak de punten op papier zet. Ze moeten nu gewoon goed staan, als we straks ergens in de regen die kaarten nog een keer uit de hoes moeten halen kunnen we het wel vergeten om ze heel te houden.

De fietsetappe ronden we snel en zonder problemen af. Goed, misschien hadden we hier en daar een wat snellere route kunnen vinden, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. De hoop om nog iets aan ons lijf droog te houden tot het einde van de race hebben we snel laten varen. Een aantal bospaden is zo modderig geworden dat mijn trappers regelmatig door de modder malen en ik een aantal keer van de fiets stap, omdat lopen nu eenmaal sneller gaat.

Kanoën op de Berkel is vaste prik in de Fox Raid. In de afgelopen jaren hebben we die sloot al flink wat keren op en neer gevaren. Stroomopwaarts ging het peddelen toen hooguit “wat lastiger” maar door de regen van de afgelopen dagen is het stroompje aangezwollen tot een woeste beek, compleet met drijvende boomstammen en ander losgeslagen afval is het nu helemaal geen doen. We ploeteren een tijdje tegen de stroming in, waarbij de wal langzaam aan ons voorbijtrekt. Of beter gezegd, héél langzaam voorbijtrekt. “Verdomme, lopen gaat sneller!” Zo gezegd, zo gedaan… ik diep een spanband op uit mijn rugzak, bind deze aan de boot, laat me afzetten en ga slepen. Oké, we gaan niet heel veel sneller dan de boot voor ons, maar het kost wel heel wat minder energie. Terwijl Elwin in de boot zit om te sturen spring ik over graspollen, stamp ik door het riet en klim ik over hekken en prikkeldraad met de kano aan het sleeptouw.

‘t Regent, ‘t regent, ‘t spettert en spat
‘t Klettert en klatert, de wereld wordt nat
‘t Giet op de daken, ‘t plenst op ‘t plein
En valt op de Maas en de Roer en de Rijn

‘t Valt op ‘t water, ‘t klatert op ‘t land
Op de beken en de sloten en de boten op ‘t strand
Op straten en bruggen, ‘t giet op de kerk
Op de tuinen en de graven en ‘t giet op ‘n zerk

‘t Giet op de rotonde, ‘t giet op de brug
Op de katten en de honden en op heen en terug
‘t Giet op de kermis, ‘t giet als de hel
‘t Giet op de frieten en de stoomcarrousel
(‘t Regent – Toon Hermans)

We beginnen de loopetappe op redelijke achterstand van de Sperende Lama’s en Team Outdoorvalley. Toch lopen we al vrij snel in op Peter en Coen en lopen even samen te zoeken naar twee ontbrekende knippers. Arnie en Mitch lopen het rondje andersom en komen we dus pas later tegen. Aan het einde van de loopetappe komen we vrijwel gelijktijdig bij de kano’s aan. Stroomafwaarts gaat het varen heel wat makkelijker… We zijn dan ook zo weer bij het begin van de run-bike etappe.

De eerste kilometer over het asfalt gaat snel en soepel. De volgende punten liggen helaas langs een sloot. We gaan het maaipad op en komen er al snel achter dat het lopen hier een stuk sneller gaat dan fietsen. Mmm, dan gaat het grote plezier van run-biken toch een beetje verloren. Jammer genoeg hebben we ook de verkeerde kant van het water gekozen, zodat ik een heupdiepe doorwading nodig heb om de knijper te bereiken. Ook het volgende punt ligt langs het maaipad. Ik loop lekker, terwijl Elwin zit te verzuren op de fiets… Meestal is fietsen het ontspannen onderdeel bij run-bike.

het regent onze mutsen worden nat
het regent ik zie plassen op het pad
het regent kom naar buiten en zing mee
het regent duizend druppels vallen zomaar naar benee
(Het regent – Kabout Plop)

De anderen hebben blijkbaar nog meer moeite mee met de run-bike, want we zijn met een kleine voorsprong als eerste terug op de wisselplek, waar we de nieuwe coördinaten krijgen. Punten intekenen in de stromende regen blijft een lastige opgave, maar wij zijn als team al aardig op elkaar ingespeeld. Elwin drapeert het zeiltje over mijn hoofd en zorgt dat het niet overal lekt. Tussendoor ziet hij ook nog kans om op slipjesjacht te gaan in het belendende bosje… De trophee blijft achter als een vlag aan de kanotrailer, geen extra bagage, want grammenjagen is onze core-bussiness, wat weegt zo’n niemandalletje wel niet..

Fietsen op de boot en varen! Door het voortdurende stuivertje wisselen met de andere teams aan kop zitten we wel goed in de wedstrijdmodus. Snel eten, goed drinken en scherp blijven… De wissel naar het fietsen gaat dan ook rap. Routinematig kantelen we de fietsen aan wal en slepen we de boot op de kant. De eerste fietspunten zijn ook vrij makkelijk te vinden en over goed berijdbare paden te bereiken. Daarna duiken we het bos in, waar de plassen en de modder diep zijn… heel diep… Ik stuif op volle snelheid een waterbak in, die helaas nog wat verrassingen herbergt. Mijn stuur slaat uit mijn hand en ik duikel bijna in de modder. Ach, veel viezer had ik toch niet kunnen worden.

Nog een laatste stukje kanoën met wederom de fietsen los op de boot. Dan fietsen we volle bak naar de Voshaar. Coen en Peter hebben een kleine voorsprong, maar Coen houdt helemaal niet van hindernissen! We hopen dus op een paar stevige combinatiehindernissen… Ons sprankje hoop om de overwinning toch nog in de wacht te kunnen slepen verdwijnt echter als Elwins derailleur vast komt te zitten in zijn achterwiel. Remmen eraf, wiel eruit, wrikken, wiel er weer in… met natte en koude handen kost dat ons een paar minuten. Shit…

Op het Voshaarterrein wachten ons nog 7 CP’s. De touwklim rondt Elwin in no-time af en de 3 CP’s die in de moddersloten zijn gehangen knippen we ook rap. Net als iedereen missen we de twee pijlen bij het boogschieten… De hindernis die er nog in zit stelt werkelijk niets voor… Tot onze teleurstelling is het niet meer dan een touwladdertje met een net. Coen en Peter finishen ondertussen, ons wacht nog de laatste knijper boven het meer. Elwin heeft meer dan genoeg van het zwemmen dus duik ik erin. Ik knip de laatste gaatjes in onze controlekaart en laat me weer het water in zakken… Elwin wacht me op aan de kant, zodat we gezellig samen in een regendansje over de finish kunnen huppelen… heel tevreden…

ik haj genog an ‘t geluk
an ‘t geluk van ‘t moment
‘t allermoeiste van de werlt
als de werme regen velt
(Werme regen – Rowwen Heze)

Tekst: Harm met aanvullingen van “partner in crime” Elwin
Alle foto’s: RSA-Fotografie