Verslag: Harm en Elwin

Zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam..
(Ritme van de regen – Rob de Nijs)

Maandag voor de wedstrijd: ik neem nog maar een versgeperste jus en extra vitamines. Spierpijn in mijn schouders, druk op mijn neus én een snotterend ventje die pap zit te eten maken me duidelijk dat er een griepvirusje de deur van huize Bartholomeus is weten binnen te dringen. Het zal toch niet doorzetten? Ik skip de laatste training op dinsdag, voel het wat beter gaan op woensdag en ben donderdag weer gewoon F.I.T.


Regen verpest een middag in maart,
tenminste dat had ze gedacht..
Maar ik heb in m’n hoofd nog wat zonlicht bewaard,
dus ik ben de laatste die lacht…
(Tranen gelachen – Guus Meeuwis)

Ik gebruik de zapper om nog maar eens naar teletekst te kijken, pagina 704. Mijn vriendin lacht schamper als ze de 80% kans op regen ziet staan. Mmm, suboptimaal… Alhoewel, deze voorspellingen doen me wel terugdenken aan de Raid Vert, nog geen jaar geleden. Het weekend met beukende wind en striemende regen heeft mooie herinneringen achtergelaten. Dit kan wel weer eens een gedenkwaardig weekend worden! Heerlijk…

Het is triest om hier te lopen in de regen…
(Diep in mijn Hart – André Hazes)

Het Voshaar terrein biedt een natte, zompige en treurige aanblik. Het is heel leuk dat ik mezelf heb wijsgemaakt dat die regen me niks gaat doen vandaag en hoogstens wat ongemak oplevert, op dit moment heb ik daar helemaal niks aan. Snel halen we de fietsen van de auto en vluchten we de warmte in voor de briefing. Even mogen we ons nog in alle droogte voorbereiden, ouwehoeren en klagen over de belabberde omstandigheden… We krijgen respijt tot 9:50u, dan moeten we buiten klaar staan…

En dan valt de regen, regen, regen, regen op je kop
regen, regen, regen,regen op je kop
regen, regen, regen,regen op je kop, Ohh jaa
regen, regen, regen, regen op je kop
(Regen – Doe Maar)

Racen in de regen is tot daar aan toe, maar als je bij de start al nat staat te worden is daar verdomd weinig lol aan te beleven. Elwin heeft een voorsprong genomen en komt drijfnat terug van zijn opwarm rondje. Bij de start moet één persoon meteen aan de slag om hardlopend de envelop met coördinaten op te halen. Elwin staat al bol van de adrenaline en mag zich dus gaan uitleven.

Ondertussen wacht ik met 39 lotgenootjes op de terugkomst van de eerste hardlopers. Zoals verwacht komt eerst Ton met zijn lange benen de hoek om gerend. Kort daarachter een hele meute, waarin ik al snel Elwins McCain-shirt ontwaar. Met de coördinaten spoed ik me naar de overdekte kano-opslag, waar ik op het gemak de punten op papier zet. Ze moeten nu gewoon goed staan, als we straks ergens in de regen die kaarten nog een keer uit de hoes moeten halen kunnen we het wel vergeten om ze heel te houden.

De fietsetappe ronden we snel en zonder problemen af. Goed, misschien hadden we hier en daar een wat snellere route kunnen vinden, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. De hoop om nog iets aan ons lijf droog te houden tot het einde van de race hebben we snel laten varen. Een aantal bospaden is zo modderig geworden dat mijn trappers regelmatig door de modder malen en ik een aantal keer van de fiets stap, omdat lopen nu eenmaal sneller gaat.

Kanoën op de Berkel is vaste prik in de Fox Raid. In de afgelopen jaren hebben we die sloot al flink wat keren op en neer gevaren. Stroomopwaarts ging het peddelen toen hooguit “wat lastiger” maar door de regen van de afgelopen dagen is het stroompje aangezwollen tot een woeste beek, compleet met drijvende boomstammen en ander losgeslagen afval is het nu helemaal geen doen. We ploeteren een tijdje tegen de stroming in, waarbij de wal langzaam aan ons voorbijtrekt. Of beter gezegd, héél langzaam voorbijtrekt. “Verdomme, lopen gaat sneller!” Zo gezegd, zo gedaan… ik diep een spanband op uit mijn rugzak, bind deze aan de boot, laat me afzetten en ga slepen. Oké, we gaan niet heel veel sneller dan de boot voor ons, maar het kost wel heel wat minder energie. Terwijl Elwin in de boot zit om te sturen spring ik over graspollen, stamp ik door het riet en klim ik over hekken en prikkeldraad met de kano aan het sleeptouw.

‘t Regent, ‘t regent, ‘t spettert en spat
‘t Klettert en klatert, de wereld wordt nat
‘t Giet op de daken, ‘t plenst op ‘t plein
En valt op de Maas en de Roer en de Rijn

‘t Valt op ‘t water, ‘t klatert op ‘t land
Op de beken en de sloten en de boten op ‘t strand
Op straten en bruggen, ‘t giet op de kerk
Op de tuinen en de graven en ‘t giet op ‘n zerk

‘t Giet op de rotonde, ‘t giet op de brug
Op de katten en de honden en op heen en terug
‘t Giet op de kermis, ‘t giet als de hel
‘t Giet op de frieten en de stoomcarrousel
(‘t Regent – Toon Hermans)

We beginnen de loopetappe op redelijke achterstand van de Sperende Lama’s en Team Outdoorvalley. Toch lopen we al vrij snel in op Peter en Coen en lopen even samen te zoeken naar twee ontbrekende knippers. Arnie en Mitch lopen het rondje andersom en komen we dus pas later tegen. Aan het einde van de loopetappe komen we vrijwel gelijktijdig bij de kano’s aan. Stroomafwaarts gaat het varen heel wat makkelijker… We zijn dan ook zo weer bij het begin van de run-bike etappe.

De eerste kilometer over het asfalt gaat snel en soepel. De volgende punten liggen helaas langs een sloot. We gaan het maaipad op en komen er al snel achter dat het lopen hier een stuk sneller gaat dan fietsen. Mmm, dan gaat het grote plezier van run-biken toch een beetje verloren. Jammer genoeg hebben we ook de verkeerde kant van het water gekozen, zodat ik een heupdiepe doorwading nodig heb om de knijper te bereiken. Ook het volgende punt ligt langs het maaipad. Ik loop lekker, terwijl Elwin zit te verzuren op de fiets… Meestal is fietsen het ontspannen onderdeel bij run-bike.

het regent onze mutsen worden nat
het regent ik zie plassen op het pad
het regent kom naar buiten en zing mee
het regent duizend druppels vallen zomaar naar benee
(Het regent – Kabout Plop)

De anderen hebben blijkbaar nog meer moeite mee met de run-bike, want we zijn met een kleine voorsprong als eerste terug op de wisselplek, waar we de nieuwe coördinaten krijgen. Punten intekenen in de stromende regen blijft een lastige opgave, maar wij zijn als team al aardig op elkaar ingespeeld. Elwin drapeert het zeiltje over mijn hoofd en zorgt dat het niet overal lekt. Tussendoor ziet hij ook nog kans om op slipjesjacht te gaan in het belendende bosje… De trophee blijft achter als een vlag aan de kanotrailer, geen extra bagage, want grammenjagen is onze core-bussiness, wat weegt zo’n niemandalletje wel niet..

Elwin toont zijn jachttrophee… Nee L, deFox-Raid is géén slip-jacht

Fietsen op de boot en varen! Door het voortdurende stuivertje wisselen met de andere teams aan kop zitten we wel goed in de wedstrijdmodus. Snel eten, goed drinken en scherp blijven… De wissel naar het fietsen gaat dan ook rap. Routinematig kantelen we de fietsen aan wal en slepen we de boot op de kant. De eerste fietspunten zijn ook vrij makkelijk te vinden en over goed berijdbare paden te bereiken. Daarna duiken we het bos in, waar de plassen en de modder diep zijn… heel diep… Ik stuif op volle snelheid een waterbak in, die helaas nog wat verrassingen herbergt. Mijn stuur slaat uit mijn hand en ik duikel bijna in de modder. Ach, veel viezer had ik toch niet kunnen worden.

Nog een laatste stukje kanoën met wederom de fietsen los op de boot. Dan fietsen we volle bak naar de Voshaar. Coen en Peter hebben een kleine voorsprong, maar Coen houdt helemaal niet van hindernissen! We hopen dus op een paar stevige combinatiehindernissen… Ons sprankje hoop om de overwinning toch nog in de wacht te kunnen slepen verdwijnt echter als Elwins derailleur vast komt te zitten in zijn achterwiel. Remmen eraf, wiel eruit, wrikken, wiel er weer in… met natte en koude handen kost dat ons een paar minuten. Shit…

Op het Voshaarterrein wachten ons nog 7 CP’s. De touwklim rondt Elwin in no-time af en de 3 CP’s die in de moddersloten zijn gehangen knippen we ook rap. Net als iedereen missen we de twee pijlen bij het boogschieten… De hindernis die er nog in zit stelt werkelijk niets voor… Tot onze teleurstelling is het niet meer dan een touwladdertje met een net. Coen en Peter finishen ondertussen, ons wacht nog de laatste knijper boven het meer. Elwin heeft meer dan genoeg van het zwemmen dus duik ik erin. Ik knip de laatste gaatjes in onze controlekaart en laat me weer het water in zakken… Elwin wacht me op aan de kant, zodat we gezellig samen in een regendansje over de finish kunnen huppelen… heel tevreden…

ik haj genog an ‘t geluk
an ‘t geluk van ‘t moment
‘t allermoeiste van de werlt
als de werme regen velt
(Werme regen – Rowwen Heze)

Tekst: Harm met aanvullingen van “partner in crime” Elwin
Alle foto’s: RSA-Fotografie